Spring naar inhoud

Van een van mijn Oase vriendinnetjes Isabelle Ho kang You kreeg ik vandaag deze post: opdat zo veel mogelijk mensen stil staan bij de impact van de beslissing van de nationale assemblee in Suriname. Het is een hele donkere dag. Wil je dit verhaal delen met jouw vrienden, graag! Isabelle; '"Het is als de dag van gister, net mijn vader verloren tevens door een brute moord, 12 jaar oud en ik sta voor de deur van het mortuarium. Een familie komt de deur uit gebroken en wij moeten nog naar binnen. Er komt een militair met short naar het hek gelopen en roept: "er kleeft geen bloed aan mijn handen" ook hij is gebroken. Wij staan daar mijn nichtje van 3 -HET GAAT NU OM HAAR VADER- mijn zusje die net als ik haar vader 2 jaar ervoor heeft verloren. Mijn tante (het gaat om haar man), mijn moeder die alles heeft zien gebeuren. e.a. daar staan we voor het hek van het mortuarium. Wij mogen naar binnen en daar liggen ze verspreid de 15 mannen, vaders, broers, ooms, vrienden.. Daar liggen ze bruut vermoord, doodgeschoten, geslagen, gemarteld.... daar liggen ze. Ik zie benen bewerkt, het grijze haar van een man roze door het bloed. Mijn oom Kenneth Goncalves ligt tussen 2 andere mannen in, het laken word weggehaald. Zijn gezicht is opgezwollen zijn neus gebroken een lange jaap over zijn gezicht. Zijn zus trekt het laken van zijn lijf en hij is doorzeefd met kogels. Ik luister terwijl ik typ het rtl 4 nieuws deze mannen die dit hebben gedaan gaan vrijuit!!!!!! Hier stond ik tussen, wat deze mannen gedaan hebben, het heeft mijn leven gevormd, ik heb het zwaar gehad door de moord op mijn vader en de moord op mijn oom en dan hoor je dat deze mannen vrijuit gaan. Ik heb dit nooit willen delen, maar ik vind dat het tijd dat ik dit wel deel. Hier was ik bij stond ik tussen dit is een deel van mijn fucking leven door deze gebeurtenissen ben ik gevormd en dan gaan deze mannen vrijuit dan gaan ze vrijuit'"