Spring naar inhoud

“Leven toevoegen aan de dagen, waar vaak geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven” een motto waar je even over na moet denken.

De Roparun is zowel een “goede doelen stichting" voor de menselijke zorg aan kankerpatiënten als ook een geweldig sportief en team evenement. Die driedubbele uitdaging sportief, organiseren en sponsoring werven maakt het leuk.

#HaRo16

De Roparun is een estafetteloop van 560 kilometer van Parijs of Hamburg naar Rotterdam waarbij het gehele team een sportieve prestatie levert.  Elk jaar opnieuw in het Pinksterweekend met als hoogtepunt de aankomst op de Coolsingel in Rotterdam op maandagmiddag. Het is de combinatie van op die manier geld op halen en het avontuur die het bijzonder maakt.

Serieus en prettig gestoord

Je moet er een beetje gek voor zijn en dat zijn we dan ook. Sportief is het een enorme uitdaging. Je loopt als loper zo’n 70 kilometer in 48 uur in heel veel korte sprintjes. Je fiets als fietser zo’n 250 kilometer als begeleider. Je masseert als masseur 48 uur lang benen, ruggen, schouders, billen. Je kookt als kok elke 4 uur een maaltijd voor beide estafette teams. Zelfs de organisatie en administratie staat tijdens de run niet stil. Ondertussen verplaatst je team zich als een reizende circus, elke 4 a 5 uur, naar de volgende pleisterplek.

Regelen en ritselen

Er is nog een speciaal team zonder wie #HaRo16 niet mogelijk is. Het thuisteam of beter gezegd het regelteam. Om 24 mensen deel te laten nemen moet er ontzettend veel gedaan worden. Routezaken, pleisterplekken, vervoer, van draaiboek tot ……aan 600 liter water en 1800 whatsappjes. Als teamcaptain ben je vaak het aanspreekpunt en soms de aanjager, maar zonder die 30+ anderen komt er niks van terecht.

Leuren en sleuren

Met sponsoring zamelen we geld in voor het goede doel. Dat is een enorme klus, weken lang worden er op partijtjes en via Facebook, LinkedIn, direct mailing etc  vriend, kennis en familie licht gepress’d om vooral bij te dragen. Je bent een kanjer als je 100 mensen weet te bewegen om te geven aan dit goede doel.

Hoe maken we #HaRo16 een succes? Volg ons op facebook door de pagina van Roparun Team 334 te liken !

Eddie Smit
Eddie Smit

Eddie.Smit@rijksoverheid.nl is vanaf 2014 betrokken bij het Roparun team van Binnenlandse- en Buitenlandse zaken en in 2016 teamcaptain voor de #HaRo16

Tja, als je er als klant van een afstand naar kijkt dan was het niet fraai de afgelopen week. Als je daarnaast net zoals ik aan de kust woont, in Utrecht werkt en gebruik maakt van het Alphense lijntje dan was het zelfs gewoon slecht. Nu kan het natuurlijk altijd slechter, ik noem eens wat, je woont in Den Haag en moet regelmatig naar Brussel of Antwerpen. Nu weet ik vanwege interesse in planningsproblemen en oplossingen hoe complex ons treinen netwerk is. De frequentie ligt zo hoog dat elke vertraging doorzijpelt naar de reguliere dienstverlening. Het traject is bezet, de trein erachter remt, staat stil en een uur later kan een trein een hoofdstation niet in omdat het perron vol is. Daarnaast heeft de NS een qua robuustheid, betrouwbaarheid een waardeloos methode dat conducteurs en machinisten niet op een vaste lijn zitten maar een soort reis door Nederland maken. Steeds weer overstappen naar een andere trein, traject. Met als gevolg dat soms het materieel er is maar de machinist niet. Daarnaast liggen er in Nederland meer wissels per kilometer dan waar dan ook in de wereld. En optimaliseren en bezuinigen betekent dat we maar beperkt een extremiteit, zoals sneeuw en kou kunnen opvangen. Langdurig verwarmen, vanaf de herfst, speciale schoonmaaktreinen om 05.00 uur, noem het maar op, is niet mogelijk, het kost teveel voor die uitzonderingen. Kortom met de huidige opzet is het bij tijd en wijle knap werk dat er zo weinig grote vertragingen zijn. Je ziet dat met minder treinen op een traject langer de dienstverlening stand houden. Tot een moment x dan valt het kaartenhuis alsnog in elkaar. Dinsdag was zo'n dag. Om 7 uur liep het nog, om 8 uur grote verstoringen zichtbaar, tussen 8 en 10 waren er zoveel veranderingen op veranderingen op veranderingen dat er geen sprake meer was van een geplande dienstverlening. Adviezen voor omrijden werden gegeven maar de verstoringen haalden ze steeds in. De woordvoerder NS was trots op de geleverde prestatie. Ik denk dat hij bedoelde dat de NS zich te barsten gewerkt heeft en steeds beter leert hoe een crisis in te dammen. Vrijdag een nieuw dieptepunt met het falen van allerlei besturingstechniek rondom Utrecht. Als reiziger krijg jij maar weinig informatie over de achterliggende oorzaken. Maar het falen van de besturingstechniek lijkt iets anders dan de winterse oorzaken. Het wordt helemaal pikant als er een relatie zou bestaan tussen het schakelen van de winter- naar een gewone dienstregeling. Gelukkig hebben we het terugschakelen naar winterdienstregeling vandaag, op een stille zondag, al gehad. Ik denk dat de dienstregeling nog wel iets beter kan worden in en rondom een crisis maar niet veel. Daar voor zit er teveel complexiteit in het totale systeem. Belangrijke stappen zijn dan toch vereenvoudigingen zoals 'rondje om de kerk', minder wissels, passeren in stations ipv buiten stations. Als die vereenvoudigingen kosten wel wat maar wel aan alle partijen, personeel, infra en reizigers. Want vergist u zich niet treinstellen die elkaar inhalen op het station met in en uitstap bewegingen erbij, zorgen voor veel drukkere perrons. De weerstand tegen het rondje om de kerk is bekend en minder wissels betekent wel dat de resterende wissels het beter moeten gaan doen. Voor morgen en de rest van de week hoop ik dat de samenloop van verstoringen zo klein mogelijk blijft en zal ik de verstoringen met een soort Zen-achtige kalmte tegemoet treden. --- ES ---

Het was een prettige dag vandaag. Van treinreis tot dingen die ik vandaag gedaan heb. Soms lijkt alles vanzelf, nou ja, soepel, te gaan. Ik had vanochtend op de heenreis al een to-do lijstje gemaakt. Een bescheiden lijst, niet meer dan een dingetje of 5, 6. Door een misverstand in mijn eigen agenda naar Utrecht ipv van Diemen gegaan waar we een afstemmingsvergadering hadden. Ik er te laat achter om als nog naar Diemen te vertrekken, maar op tijd om aan de collega aan de andere kant te vragen of hij iets kon regelen met inbellen. En ook dat kon, snelle, efficiënte vergadering en geen reistijd. Dat scheelde zomaar 2 uur. Dat was maar goed ook want toen ik eenmaal aan de slag was, bedacht ik me dat ik eind vorig jaar ook toegezegd had om de samenhang, maakbaarheid en verdere kosten inschatting tussen een Belastingdienst breed project en mijn eigen programma op te leveren. Het voorwerk was gedaan, duidelijk was wie, wat, wanneer, waarom niet. Ik moest nog wel de samenvattende memo schrijven. Kostte toch ruim 3 uur, maar voor de lunch was hij klaar en verzonden. De soep smaakte goed, daardoor of had ik gewoon alweer trek? Kan nauwelijks na de december maand, zeker na al die oliebollen. Ook al zo'n positief ding. Ik had lekkere oliebollen bij de bakker. Goed van smaak en geen gedoe. Maar goed het ging hier over lekker werken op je eerste dag. Het voordeel van kleine klusjes is dat je snel klaar bent, schiet lekker op. Een paar mensen nabellen hoe lopende zaken er voor stonden, nog iets regelen voor een testtraject, vergadering ingepland, een zaal aangevraagd. En die was ook beschikbaar. Go Johnny go. Dus vanmiddag begonnen met de PID voor de release waarin het belastingplan voor Toeslagen 2014 in zit. Ook daar lagen de ingrediënten voor klaar, een memo van het dagelijkse bestuur over een andere ophanging en structuur voor de programma manager, ik dus, de scope ligt vast, het business moment idem. De eerste grove, grove impact analyse welke componenten, regelingen en andere belastingdienst onderdelen geraakt worden, de aanpak is doorgesproken, de knelpunten zijn zichtbaar. En een goed aangepaste template van vorig jaar voor de vastlegging. Kortom inhoud en vorm waren er aan toe om verwerkt te worden. Vlot de eerste hoofdstukken gedaan. Nog even nadenken vanavond over een goed plaatje voor de governance. Eén plaatje voor de gehele context of toch twee? Weet het nog niet. Aan het eind van de middag nog even gekeken waar ik eind van de week naar toe verhuis. Ja, tweede keer in een jaar tijd. Maar ook dat gaat soepel. Laptop onder de arm. Monitor en telefoon staan er reeds. Het ladeblok loopt op wieltjes. Ik heb zelf weer een magnetische muur om de planning tegen aan te magneten. Verder zal ik deze verhuizing negeren tot vrijdagmiddag. Dan is de flow vast op en is even rollen, rijden een mooie weekend afsluiter. Morgen eens kijken of we de flow kunnen vast houden. Wat zou jij doen om zo lekker te blijven werken? --- ES ---

Bij mijn vorige werkgever, Defensie, heb ik ~ 6 jaar weinig tot geen cursussen, opleidingen of andere trainingen gedaan. Wel zelfstudie en hier en daar een aantal dingen opgefrist via elektronisch leren. Het laatste jaar weer aan het leren. Deels ook het halen van wat zaken die ik al wel doe maar waar ik niet officieel de cursus, het examen, de certificering voor gedaan heb. Gesteld is dat het zijn van een Programma Manager naast de CV ook aangetoond moet worden met een aantal certificeringen. Goed dat we aantoonbare eisen stellen maar eigenlijk vond ik dat ik zelf toch niet nu allerlei examens hoefde te doen. Een man met mijn track record etc.... Je begrijpt dat ook ik nog steeds menselijk ben en dat de dubbele moraal ook gewoon aanwezig is. Goed, als de bezinning dan weer de overhand heeft gekregen, heb ik de afgelopen maand geleerd voor mijn MSP Foundation. De cursus ging wat rommelig van start, ik miste de eerste les. Zei ergens tijdens de tweede les, geheel op zijn Eddie's "Jezus, dat weet toch iedereen". Deed voor het eerste echte leren een proefexamen en haalde onvoldoende punten. De laatste 2 weken elke dag dus 2 uurtjes geleerd. Alle theorie weer opgefrist. Opnieuw nog eens gekeken naar de proefexamens en gemerkt dat ik het Engelse Examen beter doe van de vertaalde variant. Misschien omdat de MSP Guide ook in het Engels is. Donderdag was het zo ver. 75 multiple choice vragen in 1 uur. Gelukkig, ik zat ruim boven de norm, dus ondanks dat het examen nog een keer formeel door de APMG wordt nagekeken, kan ik stellen dat ik geslaagd ben. Gelukkig maar want ik had het toch ook mijn eer te na gevonden om het niet gehaald e hebben. Vrijdag verder gegaan met de startup van een nieuwe tranche in mijn programma, met een nieuw onderdeel waarvoor ook een nieuwe stakeholder analyse nodig is. Toch mooi dat die theorie en templates meteen toegepast kunnen worden. En eerlijk is eerlijk, echte stakeholders analyses worden vooral impliciet gedaan en bijna nooit expliciet. Is de decembermaand ondanks dat de kerst lunch/borrel nog beginnen moet, nu al geslaagd. Tot in het nieuwe jaar.... --- ES ---

Binnen I-InterimRijk kennen we het fenomeen dwarskijkersadvies. En de afgelopen week heb ik zo'n advies contra gelezen en besproken met de uitvoerders. Jongens, jongens wat is dat moeilijk. Je krijgt de opdracht om gericht op een aantal vragen antwoorden te geven. En ondertussen krijg je in een week tijd erg veel inzicht en heb je meer antwoorden dan gevraagd.

Dwarskijker_small

Mijn constatering is dat je altijd feiten zichtbaar maakt die achter de vragen en antwoorden liggen. Projecten, programma's vragen in een dwarskijkersadvies vaak praktische vragen zoals "kan de planning .....", "is de business case .....". Maar de werkelijke oorzaken liggen vaak op een heel ander vlak. In een verkeerde ophanging, een onmogelijke governance, een mission impossible qua techniek. En met de ervaring en het gericht interviewen worden dergelijke aspecten altijd zichtbaar. Een dwarskijkersadvies levert altijd antwoorden en bewustwording op de gestelde vragen.De meerwaarde is dat je ook nog een antwoord krijgt op de achterliggende vraag en zelfs vaak op nog daarachter liggende problematiek Maar naar mijn idee is er een tweede gebied waar een advies een grote toegevoegde waarde heeft. Met een dwarskijkersadvies kan een directeur, programmamanager, direct betrokkene vaak de discussie starten op een aantal onderwerpen die buiten zijn directe aansturing liggen. Neem rijkswetgeving en gemeentelijke uitvoering. Met het decentraliseren van veel wetgeving moet er aandacht besteed worden aan de samenwerking, aan het mandaat wie er beslissen mag, wie er over de specificaties gaat, wie de eigenaar is c.q. wordt, wie er betaald, wie is er verantwoordelijk bij een blunder die een eindklant, burger, benadeeld? Als ik er wat langer bij stil sta dan gelden deze vragen algemeen bij alle ketenprogramma's maar ook bijvoorbeeld bij fusies In de hectiek van realisatie, zeker als er nog weinig tijd is, bepaalt het antwoord (of eigenlijk het ontbreken ervan) op dergelijke vragen hoeveel verstoring er kan optreden. En geloof me als de doorlooptijd, budget, commitment, .... krap is, dan komen die issues voorbij. En conform Murphy's Law op het ongunstigste moment. Die voorfase moet allerlei randvoorwaarden regelen. In alle gevallen waarin je programma je eigen organisatie ontstijgt is het zelfs een kritische succesfactor. Helaas zie ik teveel dat zij alleen in naam of als lijstje in een programmaplan terugkomen. De oorzaken daarvoor zijn divers, van onderschatting tot aan bestuurlijk lastig. Het repareren van de opzet, sturing, ambitie, doorlooptijd, budget ...... is moeilijk als de realisatie fase ingegaan is. Daarnaast is een programmamanager een gedelegeerde verantwoordelijke. Het is dus moeilijk om erkenning te krijgen voor het feit dat het alsnog regelen van de kritische randvoorwaarden nu tijd kost maar een veelvoud aan overschrijdingen voorkomt. En dat is de tweede grote kracht van een dwarskijkersadvies.   ---- ES 23 sept ----

Van een van mijn Oase vriendinnetjes Isabelle Ho kang You kreeg ik vandaag deze post: opdat zo veel mogelijk mensen stil staan bij de impact van de beslissing van de nationale assemblee in Suriname. Het is een hele donkere dag. Wil je dit verhaal delen met jouw vrienden, graag! Isabelle; '"Het is als de dag van gister, net mijn vader verloren tevens door een brute moord, 12 jaar oud en ik sta voor de deur van het mortuarium. Een familie komt de deur uit gebroken en wij moeten nog naar binnen. Er komt een militair met short naar het hek gelopen en roept: "er kleeft geen bloed aan mijn handen" ook hij is gebroken. Wij staan daar mijn nichtje van 3 -HET GAAT NU OM HAAR VADER- mijn zusje die net als ik haar vader 2 jaar ervoor heeft verloren. Mijn tante (het gaat om haar man), mijn moeder die alles heeft zien gebeuren. e.a. daar staan we voor het hek van het mortuarium. Wij mogen naar binnen en daar liggen ze verspreid de 15 mannen, vaders, broers, ooms, vrienden.. Daar liggen ze bruut vermoord, doodgeschoten, geslagen, gemarteld.... daar liggen ze. Ik zie benen bewerkt, het grijze haar van een man roze door het bloed. Mijn oom Kenneth Goncalves ligt tussen 2 andere mannen in, het laken word weggehaald. Zijn gezicht is opgezwollen zijn neus gebroken een lange jaap over zijn gezicht. Zijn zus trekt het laken van zijn lijf en hij is doorzeefd met kogels. Ik luister terwijl ik typ het rtl 4 nieuws deze mannen die dit hebben gedaan gaan vrijuit!!!!!! Hier stond ik tussen, wat deze mannen gedaan hebben, het heeft mijn leven gevormd, ik heb het zwaar gehad door de moord op mijn vader en de moord op mijn oom en dan hoor je dat deze mannen vrijuit gaan. Ik heb dit nooit willen delen, maar ik vind dat het tijd dat ik dit wel deel. Hier was ik bij stond ik tussen dit is een deel van mijn fucking leven door deze gebeurtenissen ben ik gevormd en dan gaan deze mannen vrijuit dan gaan ze vrijuit'"

Het werk Ik loop al een tijd mee in de ICT. Mijn banen, functies zitten al 10 tot 15 jaar in de driehoek, organisatie, proces, ict. Soms als product manager soms als relatie manager soms als project of programma manager. De grote constante is ICT enerzijds en de menselijke kant anderzijds. Ik ben in zoverre autodidactisch dat ik veel weet van een breed palet aan ICT en gerelateerde zaken door het mezelf eigen te maken. Ik ontdek graag nieuwe dingen. Mijn eerste fascinatie was techniek, toegepast maar ook wel wiskundig, statistisch. Ben al snel geïnteresseerd geraakt in methodieken, tools maar zeker de laatste 10 jaar ook meer en meer in de psychologie en de menselijke interactie. Lees graag, vindt het leuk om voor een onderwerp een paar goede boeken te kopen. En viola. Ik vind het leuk om iets toe te passen en uit te proberen. Een mooie cirkel, "Leren en Proberen" Onzichtbaar leren Als je naar mijn CV kijkt dan zie je dat ik met een periode van een jaar of 5 een dip in mijn cursussen, opleidingen heb gehad. Alles aan nieuwe zaken waar ik interesse voor had was, voor mijn gevoel, niet echt als kant-en-klare brok beschikbaar. Of onderdeel van een veel breder traject, of te algemeen naar mijn smaak. Daarnaast had ik een ander 'project' lopen waar veel inleren, tijd en inspanning inzat (2 kids ;-)). Ik heb dus 'niks' nieuws geleerd. Tenminste als je mijn CV er op naslaat. Het tegendeel is waar. Het was het moment waar ik overstapte van LogicaCMG naar het ministerie van Defensie. Ik werd onderdeel van een nieuwe besliscultuur, ik moest leren hoe te acteren in een deels militair deels burgerbestuur, ik ging (weer) van inhoud naar accountmanagement. Ik heb geleerd hoe memo's, beleidsvoornemen en LOI's te schrijven voor de ambtelijke staf. "Stafwerk" wordt het binnen Defensie genoemd. Vorm, opzet, toon, onderbouwing. Het zal vast een onderdeel zijn van de middenkader vorming. Large Account Management van Miller/Heiman deden we binnen de afdeling waar ik zat. Ik gebruik tot op vandaag wat van de achterliggende concepten en een enkel template. Het was ook het begin van het doorvoeren van demand en supply in de DTO organisatie zelf. Waarom, wat is het, hoe (mis/ge)bruiken we het. Veel, heel veel geleerd of heet het "gegroeid" als je het in de praktijk doet. Gecertificeerd zijn Dat verzamelen van kennis gaat bij mij altijd wel door. Maar sinds het einde van 2011 ben ik ook weer aan het leren. Cursusmateriaal, les, oefeningen, een examen en een accessment aan het eind van dit jaar. Het doel is gecertificeerd te worden voor IPMA. Vanuit mijn nieuwe werkgever I-InterimRijk is het beleid dat project- en programmamanagers gecertificeerd zijn. Ik vind dat om 2 redenen een puik plan. Bij certificering moet je aantonen een bepaald niveau, werkwijze en kennis te hebben, te gebruiken. Hoe je die kennis verzameld hebt, is niet relevant. Dus mooi meegenomen voor een autodidact als ik. Ook het feit dat certificering tijdelijk is, is geweldig. Je moet over een tijdje opnieuw aantonen dat je kennis en kunde op de dan geldende norm ligt. Het toont aan dat je meegroeit, niet stil staat. Een drie-eenheid Voor mij is de drie-eenheid: gecertificeerd, ervaring in je CV c.q. je referenties en als derde betrokkenheid in vakgroepen, studies, lezingen of artikelen een mooie mix die goed aansluit bij mij als persoon. Het geeft daarnaast, bij mijn bazen en toekomstige opdrachtgevers, een goed beeld wat ik kan c.q. waard ben in plaats van wat ik aan cursussen gedaan heb.
--- ES ---